Late..(1)
posted on 17 Jan 2012 20:33 by benz2529gamanit
“ไอ้จร เพื่อน..ได้โปรด..” สิ้นเสียงชายคนหนึ่ง..ก็มีเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด.. “เปรี้ยง !”
1 เดือนก่อน...
10.00น. ณ.สถานีตำรวจแห่งหนื่ง.."ผู้กองขจรครับผู้กอง"
ชายรูปร่างสูงใหญ่ผิวดำแดงหน้าตาคมคาย ผู้ถูกเรียกหันตามเสียง
"อ้าว! ไอ้เมษแกเรียกฉันซะเต็มยศเชียวนะ"
อีกฝ่ายยิ้มรับ..สุเมษชายรูปร่างสูงผอมผิวขาว ท่าทางเรียบร้อยเป็นเพื่อนสนิทกับผู้กองขจร
ตั้งแต่ประถม และเรียนด้วยกันจนถึง ม.3 ก่อนที่จะแยกย้ายกันไป ขจรเข้าเรียนต่อโรงเรียนนายร้อย
ในกรุงฯเทพเมื่อจบได้ไปรับราชการอยู่ต่างจังหวัด 2 ปีก่อนจะขอย้ายกลับมาประจำที่บ้านเกิด
สุเมษเมื่อจบ ม.3 ก็ไม่ได้เรียนต่อได้มาเป็นคนขับรถให้พ่อมาโนช ผู้ทรงอิทธิพลในพื้นที่
สุเมษกับแม่ได้ไปอาศัยอยู่ในไร่ของพ่อเลี้ยงมาโนช ส่วนพ่อของเขานั้นแม่บอกว่าเสียชีวินไป
ตั้งแต่เขายังแบเบาะ..
"เออเมษ แล้ววันนี้แกมาทำอะไรละ?"
"มาจ่ายค่าปรับ..ดันไปจอดรถที่เขาห้ามจอดนะ เสร็จธุระที่นี้ก็จะได้ไปซื้อของ
เตรียมงานทำบุญเจ็ดวันแม่วันมะรืน แกก็อย่าลืมไปฟังพระละ"
"เออไปแน่ไม่ลืมหรอก" ขจรกล่าว..
18.25 น. ..วันงาน..บ้านใหญ่ไร่มาโนช..
"เมษ" ขจรเอยเรียก
"อ้าวมาแล้วเหรอจร มา ๆ นั่งก่อนเดี่ยวฉันหาอะไรให้กินอีกสักพักพระก็สวดแล้ว"
"ไม่เป็นไรเดี่ยวฉันดูแลตัวเองได้ แกไปรับแขกคนอื่นเถอะ"
พอดีกับพ่อเลี้ยงมาโนชเจ้าของบ้านเดินออกมา..
ชายสูงอายุผิวขาวรูปร่างท้วมนิด ๆ แต่ดูน่าเกรงขามมีอำนาจ
"สวัสดีครับพ่อเลี้ยง" ขจรไหว้ทัก
"อ้าว สวัสดีครับผู้กอง ขอบคุณที่มานะครับ ตามสบายนะครับผู้กอง เดียวผมขอตัวไปดูแขกทางโนน่ก่อน"
"ครับพ่อเลี้ยง"
..เมื่อพ่อเลี้ยงคล้อยหลังไปขจรได้หันมาพูดกับสุเมษ " นี่เมษ พ่อเลี้ยงเขาดีกับแกมากเลยนะ "
" อืมใช่ ถ้าไม่ได้ท่านรับเลี้ยงฉันกับแม่ไว้ ป่านนี้ไม่รู้ชีวิตฉันกับแม่จะเป็นยังไง พอแม่เริ่มป่วย
ท่านก็ช่วยออกค่ารักษาพยาบาลให้ทุกอย่าง จนถึงวันที่แม่เสีย ท่านก็เป็นเจ้าภาพงานศพให้ทั้งหมด
งานทำบุญเจ็ดวันนี้ก็เหมือนกัน ที่แรกฉันตั้งใจจะไปจัดที่บ้านท้ายไร่ที่ฉันอยู่กับแม่ ท่านก็บอกว่าไม่ได้
ท่านว่าแม่ทำงานอยู่กับท่านมานาน ให้มาจัดที่บ้านใหญ่นี้แหละ บุญคุณท่านชาตินี้ฉันก็คงใช่ไม่หมดหรอก"
"หนวกหูโวย ! " เสียงตะโกนดังออกมาจากในบ้าน พร้อมกับชายรูปร่างสันทัดผิวขาวท่าทางนักเลง
ผู้เป็นเจ้าของเสียงค่อย ๆ เดินออกมา..มานพ..ลูกชายคนเดียวของพ่อเลี้ยง..
"เสียงดังอย่างนี้ใครจะไปนอนได้วะ ! กับอีแค่คนใช้ตาย จัดงานซะเอิกเกริก" มานพสบถ
ขจรหันไปมองสุเมษซึ่งสีหน้าไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ "ขอขภัยครับ" สุเมษเอยกับมานพ
"ชิ! น่ารำคาญ" พูดเสร็จมานพก็เดินเข้าไปในโรงรถ ก่อนจะควบรถเก๋งคันหรูทะยานออกไป
ขจรหันมาพูดกับสุเมษ"ไอ้เมษ! อย่างนี้มันไม่เกินไปเหรอว่ะ ! " ขจรกล่าวอย่างเป็นแค้นแทนเพื่อน
แต่สุเมษก็ไม่ได้พูดตอบอะไร เพียงก้มหน้าเตรียมของต่อไปอย่างเงียบ ๆ ...
โปรดติดตามตอนต่อไป...