บล็อกของ"ฅน"เพี้ยนนนน...

     ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วที่ฉันนั่งกดดูเบอร์โทรศัพท์อย่างไรจุดหมาย

วันนี้เป็นอีกวันว่างอีกวันหนึ่งของฉัน ที่ ๆ นั่งอยู่ตอนนี้ 

มีธารน้ำอยู่เบื้องหน้า ขณะที่สายลมพัดมาประทะกายเป็นระยะ

และหมู่แมกไม้ไหวไปตามจังหวะของลม 

บรรยากาศเวลานี้ทำให้รู้สึกอยากจะทอดกายนอนลงตรงนี้

แต่ก็ต้องยังใจไว้ก่อน..ด้วยสิ่งที่สัมผัสอยู่ตอนนี้

ทำเกิดความรู้สึกอยากจะขีดเขียนถ่ายทอดบางสิ่งบางอย่างออกมา

การได้มองสีเขียว ๆของใบไม้ใบหญ้าเถาวัลยไม้เลื่อยต่าง ๆ

ทำให้รู้สึกจิตใจสงบอย่างประหลาด เหมือนได้เห็นรากเง้าของชีวิต 

 รู้สึกเหมือนได้ถอดหน้ากากวางไว้บนโต๊ะเบื้องหน้านี้ 

หน้ากากที่สังคมหยิบยื่นให้ หน้ากากที่ฉันพยายามสร้างมันขึ้นมานั้นเอง 

หน้ากากที่ใส่เวลาเจอคนใหญ่คนโต บนโต๊ะนี้แทบจะไม่พอให้วาง 

 กลเปลี่ยนหน้านั้นนักแสดงสามารถเปลี่ยนได้ถึงสิบกว่าหน้าหรือมากกว่านั้น

  แต่ละครั้งก็ทำให้ผู้ชมตื่นตาตื่นใจ

นักการเมืองบางคนอาจเปลี่ยนไม่ได้เยอะเท่า

แต่หน้ากากที่เขาสวมนั้น ช่างมีผลกระทบต่อบ้านเมืองอย่างน่ากลัว

เราสวมหน้ากากกันมานานจนแทบจะลืมแล้วว่า

ตัวตนของเราภายใต้หน้ากากนั้น..เป็นใคร?

edit @ 6 Oct 2009 20:26:49 by ราศีกุมภ์ ผู้ลวงโลก!?