ทางที่ฉันกลัว..(พร่ำเพ้อ)

posted on 07 Jan 2010 20:22 by benz2529gamanit

 

วันนี้..ท้องฟ้าอึมครึมทั้งวัน

ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังนั่งคิดอะไรไปต่าง ๆนา ๆ

สายตาก็หันไปเห็น"บุ้ง"ตัวน้อยตัวนึง

กำลังเคลื่อนตัวไปทางถนนที่รถกำลังสัญจรไปมา

ข้าพเจ้ามองจากความเร็วของมันและจำนวนรถที่มากพอสมควร

ไม่ว่ามันต้องการข้ามไปทำอะไร มันคงไม่อาจมีชีวิตรอดผ่านไปได้..

ขณะที่ในใจข้าพเจ้าก็เกิดคำถามขึ้นมาว่า

มันไม่รู้เหรอว่า ทางข้างหน้านั้นคือเส้นทางที่นำพามันไปสู่"ความตาย"

ซึ่งโอกาสที่มันจะรอดนั้นแทบจะเป็นศูนย์

หรือว่ามันคิดเพียงแต่จะไปให้ถึงจุดหมายที่ตั้งใจเท่านั้น โดยไม่ได้คิดถึงชีวิตตัวเอง?

 

..ชั่วแวบนึง ข้าพเจ้าก็คิดไปว่ามันจะทำไปทำไม

ทำแล้วได้อะไรขึ้นมา ต้องการให้ใครยกย่องเหรอ?

คงไม่..เพราะมันก็แค่บุ้งตัวนึง มันตายไป ก็คงไม่มีใครเขาสนใจหรอก

หรือเหตุผลมันจะง่ายกว่านั้น มันมีสิ่งที่หวัง สิ่งที่ตั้งใจ สิ่งที่ต้องทำ

แล้วมันก็แค่มุ่งไปข้างหน้า ก็เท่านั้น..

 

แล้วข้าพเจ้าล่ะ..กำลังทำอะไร..มีความคิดและความหวังที่จะทำอะไรหลาย ๆอย่าง

แต่กลับไม่กล้าที่จะเริ่มทำอะไรเลยสักอย่าง

พร้อมกับให้เหตุผลกับตัวเองว่า"เรายังไม่พร้อม" "เรายังไม่มีเงิน"

"เรายังไม่มีเวลา" "เรายังไม่ ฯลฯ.."

..หรือก็คือข้าพเจ้า"กลัว"ไม่กล้าที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า

เพราะพอพ้นจากที่ที่ข้าพเจ้ายืนอยู่ เบื้องหน้านั้นมีแต่ความมืดมิด

ถ้าเดิน..ก็ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไร

ทัดจากความมืดไป จะมีแสงสว่างรออยู่จริงเหรอ?

หรือความมืดนี้จะทอดยาวไปไม่มีที่สิ้นสุด..

 

ที่ที่ข้าพเจ้าอยู่นั้น แม้มันจะทำให้ขาดอิสระภาพไปบ้าง

แต่ข้าพเจ้าก็รู้สึกปลอดภัย ข้าพเจ้ามีอาหารกิน

มีที่ให้หลับนอน มีความสุข?

ซี่เหล็กเบื้องหน้านี้คือสิ่งที่คอยปกป้องข้าพเจ้า

จากภัยหรือความเสี่ยงจากภายนอก..ไม่สิ..

มันไม่ใช่สิ่งที่คอยปกป้องข้าพเจ้า แต่มันคือ"กรง"

ที่ข้าพเจ้าสร้างขึ้นมา ครั้งหนึ่งข้าพเจ้าเคยคิดว่ามัน

เป็นสิ่งที่คอยคุ้มภัยให้ข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าคงจะอยู่ในกรงนี้นานเกินไป

มันเป็นกรงที่มีทางออก แต่ข้าพเจ้าก็คุ้นชินกับมันจนไม่กล้าที่จะออกไปไหนอีกแล้ว..

 

..ข้าพเจ้ายังคงมองเจ้าบุ้งน้อยอยู่

มันยังคงมุ่งไปข้างหน้า มันรอดพ้นจากรถไปได้ 2-3คัน

ข้าพเจ้าอยากจะปล่อยให้มันไปตามเส้นทางชีวิตของมันเอง

โดยไม่เข้าไปยุ่ง แต่ข้าพเจ้าก็ใจเเข็งไม่พอ

สุดท้ายจึงนำพามันไปไว้ที่โคนต้นไม้ต้นหนึ่ง

ก่อนที่จะนึกขอบคุณมันในใจ ที่ช่วยให้ข้าพเจ้าฉุดคิดขึ้นมาได้ว่า

คงถึงเวลาที่ข้าพเจ้า..จะเริ่มหัดก้าวออกจากกรงนี้สักที....

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ช่วงที่ยังไม่มีเรื่องสั้นมาลง

ก็ยังดีหน่อย เขียนเรื่องนี้ได้ทันลงวันนี้

คือมันต้องรอไง อยู่ ๆปิ๊ง !ขึ้นมาก็ต้องรีบเขียนเลย

ไม่งั้นมันก็จะไม่ได้งานอย่างที่เราต้องการ

พอไปตั้งใจว่าจะเขียน ๆมักจะออกมาไม่ดีsad smile

ขอบคุณทุกคนที่แวะมาเยี่ยมนะครับ จะพยายามต่อไป

ครับ
big smile

#4 By (180.183.83.42) on 2010-01-07 23:20

^ ^
ขอบคุณสำหรับบทความดีๆ ครับ..

[มนุษย์เราสร้างกรงที่มีชื่อว่า "ความกลัว" ขึ้นมาปกป้องตัวเองจากการเผชิญหน้าสิ่งต่างๆ แต่หากกรงนั้นยิ่งหนาเท่าไหร่อิสระในการดำเนินชีวิตก็จะยิ่งหดหายไปเท่านั้น..]

#3 By zkrap on 2010-01-07 22:49

ขอบคุณครับ big smile

#2 By ราศีกุมภ์ on 2010-01-07 21:17

นี่สิความคิดอันประเสริฐของคนที่...มีค่าในการดำเนินชีวิต....สู้ๆๆคับ

#1 By ชายมอซอ on 2010-01-07 21:11


ShoutMix chat widget